Tekenen ten tijde van corona

De woorden buitelen door mijn hoofd.
Over corona, een land in rouw, maar ook over persoonlijke rouw. Ik denk er veel over na,
maar weet niet zo goed wat ik moet of kan zeggen. Daarom teken en schilder ik.

Alleen maar vrolijke plaatjes maken, lijkt op ontkenning van alle verdriet. Tegelijk helpt het ook. Toen ik gisteren de zon maakte, voelde dat als een bevrijding, na het verwerken van de prut op mijn schildersdoek. ( dat was nog ff technisch gedoetje, ik gebruikte een gel medium om de prut op te plakken)
In mijn werk maak ik keuzes. Soms aandacht voor het donker, verlies, verdriet, en dan weer kleurrijk verder voor moed, kracht, zacht en troost.
Rouw heeft ruimte nodig.
Wie rouwt, heeft kleur en troost nodig.

Ik ga vandaag weer verder met mijn schilderij. En ik heb bel-afspraken om passende tekenopdrachten te geven. Ik heb nog ruimte, ook voor jou.
Ik wens je kracht, moed, geduld en zachtheid.

 

Boekenlegger op de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *