Een roze roos in de regen- mijmeren voor het keukenraam

Regelmatig kijk ik door het keukenraam naar buiten. Mijmerend over het weer, de vogels, de bloemen, mijn werk…. Soms verschijnt er onverwacht een roodborstje. Dan maakt mijn hart een vrolijk huppeltje. Vorige week verscheen er zelfs een eekhoorntje voor mijn raam. Ik hield mijn adem in. Mijn hart stond even stil. Daarna kwam het harthuppeltje.

Gisteren in de regen zag ik een prachtige roos aan de struik. Meteen dacht ik aan de woorden ‘een roze roos in de regen’ . Allerlei gedachtes kwamen bij me op: zacht, lief, lief zijn voor jezelf, regen, tranen, schoonspoelen…

Vanochtend heb ik de roos geplukt. Vanwege haar schoonheid. En om mijn woorden te illustreren, de woorden die opeens opborrelden toen ik vanochtend voor het keukenraam stond.

Een roze roos in de regen.

Het is niet altijd wat men ziet. Neem nou die roze roos.
Hij
straalt puur en zacht en lieflijk uit, naar buiten.
En als ik kijk, nu, naar buiten in de regen, staat hij stil en zacht.
Ik denk aan stil verdriet. De diepste pijn van binnen ziet men niet.

 

 

 

Vandaag schijnt de zon. Niets zo wisselvallig als het weer, én als mijn gevoel.
Fijne dag.

Trots op mijn zoon. Of moet ik zeggen postuum trots?

Robbin was nog jong, het was nog vóór het ‘alle jongeren hebben een mobieltje-tijdperk’.Hij had wel een computer op zijn kamer. Dat was handig op de middelbare school. Voor huiswerk.
Robbin had nooit zoveel tijd nodig voor zijn huiswerk. Hij was slim. En handig.Handig met het werken op de computer. Hij maakte voor mij een prachtige website. en was er trots op. Hij had helemaal zelf uitgepuzzeld hoe dat moest, zo’n website maken.
Ik was er ook trots op, het zag er zo mooi uit. En ik was heel trots op mijn knappe zoon. (en ik ben dat nog steeds) In januari 2008 ging mijn nieuwe website  online.

Ik leerde van Robbin hoe ik zelf dingen kon wijzigen op mijn site. Hij was enorm geduldig. Stapsgewijs, deed hij het voor, en hij liet het me vooral ook zelf doen. Goed bedacht, een goede leermeester. Dat was hard nodig. Want ach, ik en computers!
Inmiddels heb ik heel wat berichten en afbeeldingen geplaatst van nieuwe schilderijen, cursusaanbod, en over tekentherapie.
Het programma waarin ik werkte (en nog steeds werk) is niet heel gebruiksvriendelijk. Sinds 2008 is er natuurlijk technisch nogal wat veranderd. En ook inhoudelijk is Kleurenderwijs veranderd. Ik geef geen tekentherapie meer, maar er is ‘Rouwbegeleiding’ bij gekomen. En daarom is mijn website nu stap voor stap, pagina voor pagina aan het veranderen. Ik kan dat niet zelf. Ik heb een lieve vriendin die dat voor mij doet. Zo fijn! Betty heeft overzicht, inzicht en heel goede ideeën.

Kijk, dit wordt de nieuwe site. Met een andere banner.

Het ‘omdat je iets wilt betekenen’ (tekentherapie) maakt plaats voor ‘kleurrijk leven- ruimte voor rouw’ . Dat zijn voor mij de twee sporen geworden waartussen ik mij beweeg. De vernieuwing komt geleidelijk aan, ik kan niet meer tegen ‘deadlines’, alleen het woord al…

Dit is een pagina van mijn nieuwe website, waar veel over mijn boek te vinden is. Je kunt hier ook mijn blogs vinden.

Ik ben trots op mijn zoon. Of moet ik zeggen ‘postuum trots’ ? Dankjewel lieve Robbin.

Rouw heeft nooit vakantie.

‘Rouw heeft nooit vakantie. Ik wel.’

mijn schaduw en ik

Terwijl manlief in de brandende zon een Vikingenboot bewondert en daar ook op mag, zit ik op een bankje in de schaduw. Hier is het aangenaam.
Noem het maar de zonnige kant van de schaduw.

Schaduw geeft verdieping

 

 

 

Ik ben op vakantie in Denemarken en ik geniet van mijn vrijheid, het beste gezelschap, en de prachtige omgeving. Ik bezoek nieuwe plaatsen en na ruim een week klinkt het Deens al heel vertrouwd. 
‘Rouw heeft nooit vakantie’ las ik pas ergens. Dat is waar. Zoals ik alles van mijzelf meeneem op vakantie, mijn lijf en mijn emoties, zo gaat dit ook mee. Rouw zit nu eenmaal in mijn lijf. Ik wil het ook niet kwijt, want dan zou ik een deel van mezelf ontkennen. En mijn liefde voor mijn kind, voor Robbin.
Ik heb vakantie en ik geniet ervan. Zoals mijn vakantiekoffertje niet constant getild en dus gevoeld wordt, zo voel ik ook niet continu mijn rouw.
Ik voel het leven, mijn kleurrijk leven. En ik zie prachtige jonge kinderen en baby’s. Liefdevolle ouders, zwangere vrouwen. In een mooi park zingen, springen en swingen peuters en dreumesen. Ik herinner me die tijd van toen. Toen mijn eigen jongens zo klein waren. En ook zo vrolijk in het leven stonden.
In de stilte en de rust van niets-moeten voel ik de ruimte van fijne gesprekken met manlief. Gesprekken over toen, over nu.
Rouw is als een schaduw die met je meeloopt. Op onverwachte momenten duikt hij op. (Manu Keirse) Ook in de vakantie.
We begroeten ons gemis en laten het zijn.
In de schaduw van het gemis voel ik liefde.

Dubbelspoor

Dubbelspoor

Het is hier stil. Ik wacht.

En wachttijd is voor mij mijmertijd. Ik zie twee sporen en denk aan mijn leven.

Ik heb zo vaak dat gevoel: ik leef tussen twee sporen. Eén van een gewoon leven. Een hier en nu. Het leven zoals ik hier nu sta. En straks neemt de trein me mee, naar iets nieuws.

Mijn aandacht gaat naar het andere spoor, die van de ‘doodlopende weg’. Van de dood. Van gemis. Maar dit spoor leidt ook ergens heen. Meer en meer kom ik lotgenoten tegen op dit spoor. (Waarbij ik altijd denk ‘lotgenoten’ is geen fijn woord, het lot en lijden brengt ons samen, maar de mensen die ik ontmoet, zijn krachtige vrouwen.)

Ik durf steeds vaker dit spoor te nemen. Ik ben ook benieuwd wie en wat ik hier aantref. Mensen die open over hun verlies vertellen. Zoekgenoten naar troost. Kunstenaars die in het creatieve een enorme uitlaatklep vonden. En mensen die werken met het thema ‘rouw en verlies’.

In het weekend kwam ik een fotograaf tegen die prachtige foto’s van mensen maakt –mensen met emotie- ik zag een weerspiegeling van mijn eigen verdriet. Binnen een paar minuten waren we in gesprek. Zij vertelde me dat ze fotograaf was geworden na het overlijden van haar zoon. Ik vertelde over mijn kleurrijke werk als beeldend kunstenaar en over mijn boek met koffieprut, ontstaan uit rouw om mijn zoon.

‘O, dat heb ik gelezen in de krant! Was jij dat? Wat bijzonder. ‘

We luisterden naar elkaars verhaal. En dat gaf me kracht. Er voor elkaar kunnen zijn, hetzelfde spoor gaan, niet dit spoor vermijden en vooral maar het andere spoor gaan, steeds maar weer vooruit…

Ik leef tussen twee sporen. Van verleden en toekomst, van donker en licht, van bewegen en stilstaan. En ik voel dat ik me gemakkelijker kan bewegen in de tussenruimte. Ik kan zomaar van het ene in het andere spoor komen.

Beelden buiten, ze roepen iets bij me op. Ze weerspiegelen iets van mij. Zo ook als ik wandel. In de natuur zie ik mij. En dat troost me op moeilijke momenten.

Spreekt de  combinatie natuur, wandelen en tekenen/kunst je aan? Op 29 juni organiseer ik een middag bij de Slangenburg waar het thema is: tekenen van troost, de troost van tekenen. Zie ook  info over 29 juni