Het roodborstje op mijn pad.

Het roodborstje is mijn lievelingsvogeltje, mijn troostvogel. Dat komt door Robbin. In het boekje ‘..en het roodborstje zingt’ schrijf ik daarover het volgende:

Robbin:
Op 21 maart 2016 overleed Robbin, mijn jongste zoon. Hij werd 21 jaar.

In het Engels is robin=roodborstje. Vanwege de naam én zijn rode kleur werd dit mijn lievelingsvogeltje. Rood was namelijk ook Robbins lievelingskleur. In een van de laatste gesprekken zei hij tegen me: ‘rood is de kleur van de liefde’.

Op onverwachte momenten duikt het roodborstje op. Het geeft me moed op moeilijke momenten. Vaak word ik er blij van. Dan maakt mijn hart een sprongetje, een huppeltje. Het roodborstje maakt dat ik aan Robbin denk, zo voel ik liefdevol verbinding.

Kort geleden ging ik een dagje naar zee. Even ertussenuit, zorgen en werk achterlatend.

Een dagje genieten, zeg maar. Toch vind ik ‘genieten’ een lastig woord. Want hoe kun je ooit nog echt genieten na de dood van je kind?
Toen ik in de tijd van rauwe rouw, kort na het overlijden van Robbin, weleens ging wandelen en vertelde dat ik dat fijn vond, zei een vriendin tegen me: geniet ervan he. Hoe kon ze dat zeggen? Het troostte mij, maar zo’n wens in die tijd…
Maar nu, kort geleden (vier jaar en 1 seizoen later) ging ik samen met mijn man naar zee en verheugde me erop.
Toen ik twee straten verder was, moesten we remmen.
Midden op de weg, zat een vogeltje. Een roodborstje. Hij maakte een huppelsprongetje en… vloog weg.
Dat mijn ‘troostvogeltje’ zich zo liet zien, kon volgens mij maar 1 ding betekenen. Iets vreugdevol.
Maak er een mooie dag van. Geniet er maar van.
Dat heb ik gedaan: genoten. Al blijf ik het een moeilijk woord vinden.
Hoe ik eerder een bijzondere ontmoeting had met het roodborstje lees je hier:

Het roodborstje op de begraafplaats

 

 

 

 

…en het roodborstje zingt. Troostvogeltje op de begraafplaats.

Wie mij kent, of wie al een tijdje mijn werk volgt, weet dat ik van roodborstjes houd. Het vogeltje duikt op onverwachte momenten op, en verdwijnt meestal ook weer snel.

Maar soms, op dagen of momenten die ik moeilijk vind, blijft het vogeltje lange tijd bij me in de buurt zitten. Al dan niet een hoopvol lied fluitend. In mijn nieuwe boekje (verschijnt 14 november 2019) schrijf ik over het roodborstje op de begraafplaats.

 

 

Troostvogeltje op de begraafplaats

Het is begin maart 2017. Ik sta bij het graf van mijn vader. Ik ben er samen met familieleden, om het graf netjes te maken. Over een paar dagen zal de crematie van mijn moeder zijn.
Stil mijmer ik over mijn vader, die in 2008 overleed en over Robbin en mijn moeder, die binnen een jaar allebei zijn overleden.

Opeens hoor ik het mij inmiddels bekende lied van het roodborstje. Het vogeltje gaat even voor mijn broer zitten en maakt daarna een paar hupjes naar rechts, dichter naar mij. Na nog een huppelsprongetje zit hij pal voor me. Zijn koppie scheef. Hij zingt prachtig en blijft dat een hele tijd doen. Ik houd mijn adem in…het is zo mooi. En zo net alsof hij daar speciaal voor mij zit.

Dan vliegt hij weg, gaat nog even op het graf van mijn vader zitten, en verdwijnt uit het zicht…
wat een magisch moment.

Ik hoor steeds meer verhalen over roodborstjes. Over zijn bijzondere verschijningsvorm. Hoe hij na een begrafenis ’s avonds voor het raam zit bij een familielid, en op het raam tikt.
Dat hij plotseling opduikt op begraafplaatsen, op het graf van een geliefde gaat zitten, is voor mij inmiddels een veel gehoord verhaal.

Het roodborstje is de koning van de troostvogeltjes. Er gaan verhalen vooraf aan zijn verschijnen.

….en het roodborstje zingt werd daarom de titel van mijn nieuwe boekje, dat volgende week verschijnt. Het is een kleurrijk boekje geworden met afbeeldingen van vogeltjes, die gemaakt zijn van bloemen en blaadjes. Een boekje dat blij maakt én troost. Meer hierover kun je lezen in de webshop